आज राहाता नगरपरिषदेच्या दाराशी एक साधी, पण मनात कायमची कोरली जाणारी घटना घडली.
मी आत जात असताना समोरून एक वयस्कर महिला बाहेर येताना दिसल्या. नजरेत ओळखीचा चेहरा भासला… जवळ गेलो आणि क्षणभरात हृदयात आठवणींचा पूर आला — त्या माझ्या लहानपणीच्या शिक्षिका, डायना दामोदर गायकवाड मॅडम होत्या!
पहिली ते पाचवीपर्यंत रोज ज्यांच्या नजरेतून शिकण्याचा संस्कार मिळाला, ( पी जे एस सोसायटी स्कूल फादरवाडी राहाता)त्या आज पुन्हा समोर उभ्या होत्या. मी नम्रपणे “मॅडम, मला ओळखलं का?” असं विचारलं. त्यांच्या चेहऱ्यावरचं हास्य पाहून मन भरून आलं. ओळखल्यावर त्यांनी सगळ्या जुन्या विद्यार्थ्यांची चौकशी केली — त्यांच्या प्रत्येक शब्दातून प्रेम, आपुलकी आणि काळाची जाणवणारी ओल दिसत होती.
मी नम्रपणे सांगितलं, “मी आता छोटा-मोठा पत्रकार म्हणून काम करतो.” ते ऐकून मॅडमच्या चेहऱ्यावर एक शांत, समाधानाने उजळलेलं हास्य उमटलं. त्या अभिमानाने म्हणाल्या, “छान! आपल्या शाळेतील मुलं आज समाजात काम करतायत, ह्याचं सुख वेगळंच असतं.”
थोडा वेळ आम्ही गप्पा मारल्या. त्या जुन्या दिवसांच्या आठवणींत दोघंही हरवलो. निघताना त्यांनी माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला… तो हात म्हणजे आशीर्वादाचा सागर होता. डोळ्यांत पाणी आलं, पण मन आनंदाने भरून गेलं.
मी त्यांच्यासोबत एक फोटो घेतला — तो केवळ एक छायाचित्र नव्हतं, तर आयुष्यातील एका अनमोल क्षणाची साक्ष होती. मॅडमचा निरोप घेताना जाणवलं — शिक्षक फक्त अक्षरं शिकवत नाहीत, ते जीवनाचा पाया घडवतात… आणि तो पाया आयुष्यभर आपल्याला आधार देत राहतो.
