राहाता शहराच्या संकटात कैलास बाप्पू सदाफळ यांचा आधारस्तंभ: एक भावनिक कहाणी
अतिवृष्टीच्या काळोखात राहाता शहर पाण्याखाली गेले असताना, माजी नगराध्यक्ष कैलास बाप्पू सदाफळ यांनी आपल्या कृतीने आशेचा किरण निर्माण केला. त्यांच्या मनात जणू काही संकटग्रस्तांचे दुखः समजून घेणारी संवेदना आणि समाजासाठी काहीतरी करून दाखवण्याची तळमळ दिसून आली. नाम. डॉ. राधाकृष्ण विखे पाटील आणि डॉ. सुजय दादा विखे पाटील यांच्या मार्गदर्शनाखाली व सूचनेनुसार, नगरपरिषदेचे मुख्याधिकारी, विखे पाटील यांचे स्वीय सहाय्यक चौधरी आणि संतोष रोकडे यांच्यासह त्यांनी पूरग्रस्तांच्या डोळ्यातील अश्रूंना आशेची किनार दिली.
“पाण्यात बुडालेल्या स्वप्नांना नवसंजन”
बनकर वस्तीवरील चार कुटुंबांचे संसार पाण्याच्या लाटांनी उद्ध्वस्त झाले. या कुटुंबांना गिधाड वस्तीवर स्थलांतरित करताना सदाफळ यांनी त्यांच्या प्रत्येक काळजीला आपलेसे केले. साई कॉलनीतील चार घरांमध्ये पाणी शिरले, तेव्हा तेथील नागरिकांना सुरक्षित ठिकाणी हलवण्यासाठी त्यांनी रात्रंदिवस एक केले. पत्री पूलालगतच्या आदिवासी वस्तीवरील आठ कुटुंबे, लहान-मोठे मिळून ३० जण, चितळी रोड येथील जिल्हा परिषद शाळेत हलवण्यात आले. तिथे त्यांना केवळ आश्रयच नाही, तर जेवणाची आणि राहण्याची उबदार व्यवस्था मिळाली. लहान मुलांच्या चेहऱ्यावर हसू फुलवण्यासाठी नवीन कपडे आणि ड्रेसही वाटण्यात आले, जणू त्यांच्या हरवलेल्या आनंदाला पुन्हा रंग भरले गेले.
“गांगुर्डे गल्ली ते पिपंळवाडी: संकटातही साथ”
गांगुर्डे गल्लीत कात नदीच्या पुराने घराघरांत पाणी शिरले, तेव्हा नगरपरिषदेच्या यंत्रणेद्वारे पाणी उपसण्याचे काम हाती घेतले गेले. पिपंळवाडी रोडवरील शेतकऱ्यांच्या शेतात साचलेले पाणी काढून त्यांच्या मेहनतीला पुन्हा जीवन देण्याचा प्रयत्न झाला. भिमराज निकाळे वस्ती आणि बोरावके बंगला येथील खड्ड्यांमध्ये साचलेले पाणी काढण्यासाठी मोटारपंप आणि वीज कनेक्शनद्वारे पाणी १४ चारीत पाइपलाइनने वळवण्याचे काम सध्या जोमात सुरू आहे. साईनगर, श्रीरामनगर आणि रांजणगाव रोड परिसरातील पाणी जेसीबीच्या साहाय्याने ओढ्यात वळवून तिथल्या नागरिकांना दिलासा देण्यात आला.
आदिवासी वस्तीला नवीन आशा
पत्री पूलालगतच्या आदिवासी वस्तीवर पाणी काढून, मुरूम टाकून रस्ता तयार करण्यात आला. या रस्त्याने केवळ जमीनच जोडली नाही, तर तिथल्या लोकांच्या मनाला आशेचा आधार दिला. जेसीबीच्या साहाय्याने रस्ता आणि इतर कामे सध्या जोरात सुरू आहेत, जणू संकटाला संधीत बदलण्याचा संदेशच सदाफळ यांनी दिला.
“२०१२ चा दुष्काळ: एक अविस्मरणीय योगदान”
संकटकाळात सदाफळ यांचे योगदान ही काही नवीन गोष्ट नाही. २०१२ साली राहाता शहर दुष्काळाच्या खाईत लोटले गेले होते. विहिरी आटल्या, पाण्याचा स्रोत नव्हता, तरीही सदाफळ यांनी हार मानली नाही. त्यांनी शासनाकडून मिळालेल्या २० हजार लिटरच्या ५ टँकर, खाजगी ५ टँकर आणि ८ हजार लिटरचे ४ भाडोत्री टँकरद्वारे स्वतःच्या शिंगावे येथील शेतातील बोरवेलमधून दररोज २ लाख लिटर पाणी विनामूल्य उपलब्ध करून दिले. त्यामुळे शहरवासीयांना आठवड्यातून एकदा का होईना, पाण्याचा हक्क मिळाला. ही त्या काळातील त्यांची करुणा आणि कर्तृत्वाची कहाणी आजही लोकांच्या मनात जिवंत आहे.
“संकटातही माणुसकीचा दीप”
कैलास बाप्पू सदाफळ यांनी अतिवृष्टीच्या या कठीण काळातही आपल्या नेतृत्वाने आणि संवेदनशीलतेने राहाता शहरातील प्रत्येक संकटग्रस्ताला आधार दिला. त्यांनी फक्त मदतच केली नाही, तर लोकांच्या मनात आशेचा विश्वास जागवला. त्यांचे हे कार्य म्हणजे माणुसकीचा एक चमकता दीप आहे, जो संकटाच्या अंधारातही मार्ग दाखवतो. राहात्याच्या या हिरोला प्रत्येक नागरिकाच्या मनातून सलाम!
